Historia :
Oficjalnie 5 Wodzisławska Drużyna Harcerzy "Wilki" została powołana rozkazem 11 Listopada 2014 roku. Wcześniej w Wodzisławiu działał przez rok- zastęp harcerzy podlegający pod Racibórz, a także kilka miesięcy wcześniej samodzielny zastęp wędrowników -8SZW "Semper Paratus". Pierwszym drużynowym został dh Dawid Milimąka, który po roku działalności przekazał granatowy sznur na ręce hm (wtedy pwd.) Tomasza Wardengi. Pierwszymi zastepami był zastęp Młot i zastęp Żelazny, zaś już wiosną 2015 roku powstał trzeci zastęp - Bury. Później na przestrzeni lat powstawały kolejno zastępy Lufa, Huzar, Lampart, Ronin. Drużyna z roku na rok pieła się coraz wyżej, powiększając swoją liczebność a także poziom harcerski. I tak w 2016 roku zmierzyła się w swoim pierwszym turnieju - Turnieju Drużyn Leśnych (Górnośląskiej Choragwi Harcerzy), gdzie udało się zdobyć miano drużyny Orlej, po roku udało nam się tytuł obronić.
W 2018 drużyna zakwalifikowała się jako druzyna puszczańska, (i uzyskała w 2018 - III miejsce w Polsce, w 2019 roku - II miejsce). W 2020 wygrała Turniej Druzyn Puszczańskich, zdobywając miano Drużyny Rzeczypospolitej. Buławę Drużyny RP harcerze utrzymali na turnieju rok później, a także po raz trzeci w 2023.

Wersja krótka, zainteresowanych zapraszamy do poznania całej historii drużyny.

O jednostce:

Do drużyny należą harcerze w wieku 10-16 lat (w kadrze także starsi). Drużyna działa aktywnie poprzez częste zbiórki, przygodę harcerską, którą przeżywamy na wyjazdach, biwakach i obozach, w lesie, w górach, na wodzie, na łonie natury. Harcerze ćwiczą i poznają przede wszystkim harcerskie techniki, takie jak między innymi : rozpalanie ognisk, nawigowanie, sygnalizacja, puszczaństwo, obozowania w lesie, pierwsza pomoc, ale także rywalizyują w wielu grach terenowych, sportowych. 
Naszym patronem są żołnierze niezłomni z 5 Wileńskiej brygady AK. Z patronem jest związana cała obrzedowość drużyny, między innymi nazwy zastępów, wywodzą się od pseudonimów dowódców szwadronów w 5WB AK.  W drużynie działa aktualnie 6 zastępów : Żelazny, Młot, Bury, Huzar, Ronin, Lampart.
Poza młodszymi harcerzami pomagają nam także ojcowie harcerzy, którzy złożyli decyzję by założyć mundur i podjąć się harcerskiej służby.
Zachęcamy do dołączenia do nas - Jesteśmy zawsze otwarci na nowcyh członków!

Filmik o naszym patronie :
https://youtu.be/mqT0FJ0YgZ4

Harcerze na ogólnoświatowym zlocie skautów Jamboree - w Koreii Południowej 2023

5 Wileńska Brygada Armii Krajowej

W 2022 roku nagraliśmy jako harcerze, film fabularny o naszym patronie. Serdecznie zachęcamy do obejrzenia : https://www.youtube.com/watch?v=mqT0FJ0YgZ4&t=17s

     
5 Wileńska Brygada AK - z lewej strony "Łupaszko"

 W kwietniu 1943 roku wyszedł w teren pierwszy polski oddział partyzancki na Wileńszczyźnie (jeden z pierwszych w Polsce), dowodzony przez por. Antoniego Burzyńskiego „Kmicica”. Jego zadaniem była ochrona polskiej ludności i zwalczanie aparatu terroru niemieckiego okupanta i kolaborujących z nim formacji litewskich. Oddział, który szybko rozrósł się do ponad 300 osób, współpracował w tym czasie z działającą w pobliżu sowiecką partyzantką. Jednak w sierpniu 1943 roku oddział został rozbity przez Sowietów, a kadra dowódcza i kilkudziesięciu partyzantów wymordowana.

Dowództwo nad ocalałymi przejął oddelegowany przez Komendanta Okręgu Wileńskiego rtm. Zygmunt Szendzielarz „Łupaszka”, do grona wrogów dołączyły zaś oddziały sowieckiej partyzantki. Odtworzony przez niego oddział przyjął nazwę 5 Wileńskiej Brygady AK i stał się z czasem jednym z najsilniejszych i najbardziej bitnych na Wileńszczyźnie. Brygada charakteryzowała się dyscypliną wojskową, schludnym umundurowaniem i dobrym jak na warunki partyzanckie uzbrojeniem, słynęła także z umiejętności stosowania taktyki partyzanckiej.

5 Wileńska Brygada w marszu, rok. 1945

Największymi sukcesami stały się zwycięstwa z niemiecką ekspedycją karną 31 stycznia 1944 roku pod Worzianami oraz ofensywą sowieckich partyzantów pod Radziuszami 2 lutego 1944 roku.

W lipcu 1944 roku 5 Brygada nie wzięła udziału w operacji opanowania Wilna siłami AK krypt. „Ostra Brama”, lecz wycofała się na zachód, zgodnie z zaleceniem Komendy Okręgu, aby uniknąć konfrontacji z Armią Czerwoną. Otoczona jednak przez Sowietów została przez „Łupaszkę” rozwiązana, a żołnierze otrzymali rozkaz przedarcia się małymi grupkami na Białostocczyznę.

Tam rtm. „Łupaszko” (awansowany wkrótce do stopnia majora) wraz z żołnierzami podporządkował się lokalnym władzom konspiracyjnym, odtwarzając ponownie 5 Wileńską Brygadę AK. W 1945 roku 5 Brygada kontynuowała działalność partyzancką na Białostocczyźnie i Podlasiu przeciwko okupacji komunistycznej. Stała się wtedy jednym z najsilniejszych oddziałów podziemia niepodległościowego.

Żołnierze 4. szwadronu 5. Wileńskiej Brygady AK. Białostocczyzna, lato 1945 r.

Po okresie zimowym w 1946 roku 5 WB AK została odbudowana na Pomorzu, działając także na Warmii i Mazurach, jak również kontynuując działalność na Białostocczyźnie i Podlasiu. W szeregach brygady walczyli nie tylko partyzanci z Wileńszczyzny, ale także liczni ochotnicy, wśród nich sanitariuszka Danuta Siedzikówna „Inka”. Oprócz działalności partyzanckiej prowadzono też liczne akcje propagandowe i porządkowe. Powołane przy 5 WB AK patrole dywersyjne, pod komendą por. Feliksa Selmanowicza „Zagończyka”, działały w pasie od Olsztyna do Szczecina, a na południu kraju nawet we Wrocławiu czy Kotlinie Kłodzkiej.

W listopadzie 1946 roku oddziały na Pomorzu zostały zdemobilizowane, na Podlasiu zaś walczyły do końca 1947 roku. Ostatni żołnierze 5 WB AK walczyli do początku lat 50. Większość żołnierzy brygady była w późniejszym okresie aresztowana przez władze komunistyczne i represjonowana do końca lat 80-tych XX wieku.

Tekst, źródło : https://9pr.wp.mil.pl/pl/pages5-wilenska-brygada-armii-krajowej-2018-07-10-8/pdf/

Kadra 5. Wileńskiej Brygady AK; od lewej: Henryk Wieliczko „Lufa”, Marian Pluciński „Mścisław”, Zygmunt Szendzielarz „Łupaszka”, Jerzy Lejkowski „Szpagat”, Zdzisław Badocha „Żelazny”, Białostocczyzna, 1945 r. Fot. AIPN

5. Wileńska Brygada AK; pośrodku z ryngrafem na piersi mjr Zygmunt Szendzielarz „Łupaszka”, Białostocczyzna 1945 r. Fot. AIPN

Inne źródła:
https://przystanekhistoria.pl/pa2/teksty/93085Czy-przestala-istniec.html